درخواست برای ثبت جهانی توس

درخواست برای ثبت جهانی توس با راه افتادن کارزار درخواست اقدام برای ثبت جهانی توس، محمدجعفر یاحقی بر این مورد تصریح کرد و نوشت: توس باید ثبت جهانی شود. نه یک حرف کم نه یک کلمه زیاد!


به گزارش دست و هنر به نقل از ایسنا، پویشی (کمپینی) توسط بعضی از فعالان فرهنگی در جهت اقدام برای ثبت جهانی توس، که مقبره حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بلندآوازه ایران و خالق «شاهنامه» در آن واقع شده، شکل گرفته است. در این کارزار که به قول برگزارکنندگانش طی دو روز بیشتر از دوهزار امضا از سوی مردم برای آن جمع آوری شده، از وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و استاندار خراسان رضوی خواسته شده تا اقدامات لازم برای ثبت جهانی این شهر صورت بگیرد.
در متن این پویش که در سایت کارزار به نشانی https: //www.karzar.net/tus درج شده، آمده است:
«جناب آقای دکتر مونسان
وزیر محترم میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی
جناب آقای معتمدیان
استاندار محترم استان خراسان رضوی
توس، شهری باستانی در خراسان، در ۲۰ کیلومتری شمال غربی مشهد واقع شده است. نام توس بیشتر از هر چیز یادآور فردوسی و اثر شکوهمند او، شاهنامه است. بنای آرامگاه فردوسی همچون نگینی درخشان نام توس را در پهنه ایران و جهان بلندآوازه کرده و بنای باستانی کهن دژ، بعد از قرن ها، هنوز در شهر توس بر جای مانده است.
به لحاظ اجتماعی و سیاسی هم توس بعنوان شهری مهم شناخته می شده که در قرون گذشته زادگاه بعضی از چهره های مهم فرهنگ و اندیشه ایران زمین، همچون جابر بن حیان، دقیقی، فردوسی، شیخ توسی، اسدی توسی، محمد غزالی، خواجه نظام المک توسی و خواجه نصیرالدین توسی بوده است. همینطور در نزدیکی آرامگاه فردوسی، مقبرة الشعرا قرار دارد که آرامگاه شاعرانی همچون احمد گلچین معانی، عماد خراسانی، ذبیح الله صاحبکار، محمد قهرمان و غلامرضا شکوهی است. مهدی اخوان ثالث و محمدرضا شجریان هم در توس دفن شده اند.
طی سالهای گذشته کوشش های فراوانی در جهت توسعه و بهسازی محوطه آرامگاه فردوسی و دیگر بناهای تاریخی در این شهر انجام گرفته که از آن جمله میتوان به افتتاح محوطه جلوخان آرامگاه فردوسی و نصب تندیس شخصیت های شاهنامه اشاره نمود. ثبت جهانی شهر توس در یونسکو توجه به این شهر تاریخی و آرامگاه فردوسی را دوچندان کرده و آنرا بیشتر در کانون توجه جهانیان قرار خواهد داد.
ما امضاکنندگان این کارزار، خواهان فراهم شدن مقدمات و اقدام برای ثبت جهانی شهر توس بعنوان قلب همیشه تپنده ایران شهر و توجه ویژه به پاسداری، توسعه و آبادانی آن هستیم. آبادانی شهر توس بعنوان مجموعه ای فرهنگی و زادگاه خیلی از چهره های پرارزش ادبی نیازی است که امروز باید به آن پاسخ داده شود.
خواهشمندیم این مورد را از مقامات ذی ربط پیگیری کرده و تا زمان ثبت جهانی شهر توس پیگیر آن باشید.»


به دنبال شکل گیری این پویش، محمدجعفر یاحقی - شاهنامه پژوه و مدیر قطب علمی فردوسی و شاهنامه در دانشگاه فردوسی مشهد - در یادداشتی با عنوان «ما را چه شده است!» بر ثبت جهانی شهر توس تاکید کرده و نوشته است:
«ما را چه شده است که صدای تاریخ را نمی شنویم؟ فریاد پدرانمان دیگر در گوشمان نمی پیچد؟ نکند خویشتن را از یاد برده ایم؟ یا که نه، از کار و کردار پدران عار داریم و نمی دانیم که: «هرکه از پدران ننگ داشت ناخلف است»!
به همین سرزمین خاک نشانِ طوس گوش بسپارید. چه می شنوید؟ همهمه‌ی سم کوب دشمنان و متجاوزان در پیشانی تهاجمات بیابان گردان خداناشناس؟ هنگامه رفت وآمد کاروانیان کالا و معرفت؟ یا که نه، زمزمه درس و بحث و علم و ادب و اندیشه و مراوده و آمدورفتِ عالمان و دانشوران و طالبان اندیشه و دانش و دل آگاهی؟ صدای ناله غزالی که توبره دانایی اش به غارت رفت؟ صدای آوارگی ابن سینا در کوه های هزارمسجد؟ یا که نه، خِش وخِش جابه جایی گروهیِ یاران و مریدان بوسعید که با کوهی از نگاه بالابلند عارفانه در راه نیشابور در کوه و کمر و پناه گاه ها و روستاهای آن با مردمان کم نام و بی نشان هم زانو و هم کاسه شده و پرچم آزادمنشی و گشاده دلی افراشته اند؟ فردوسی در پس مرغزارهای آن در شبی «روی شسته به قیر» در کورسوی شمعی که یار مهربانش گیرانده است، بیژن و منیژه می سراید، نظام الملکش از فراسوی رادکان تدبیر نظامیه ها در سر می پروراند، شیخ ابوجعفر(طوسی)ش با استبصاری جانانه به تهذیب اعتقاد مردمانش کمر بسته است. نصیرالدینش افلاک را به تسخیر خود درآورده و خانان خون آشام مغول را در آستانه‌ی رصدخانه اش به خاک مذلت نشانده است! عارفان ابرده و فارمدش برای مریدان آن سوی جیحون نحله سازی کرده اند!
این همه گردنان علم و شعر و حماسه و ادب و عرفان و فقاهت و حدیث و هندسه و نجوم و تاریخ و تفسیر که از این دیار به دیاران دیگر صادر شده و پرتوهای دانش این سرزمین را به اقصای عالم از قندهار تا قیروان گسترانیده اند، اگر کم باشد همین امام رضایش که خدای مسلمانان او را از مدینه به اینجا کشاند، یا نه همین فردوسی و خالق شاهنامه اش ما را بس که بگوییم، یا که نه بگویند: طوس باید جهانی بشود. طوس جهانی هست باید به رسمیت شناخته شود. چه کسی و چه نهادی باید به رسمیتش فتوا دهد؟ در عرف جهان امروز، یونسکو.
و من که از پنجاه واندی سال پیش سر بر آستان طوس نهاده و دمی از آن غافل نبوده ام و امروز یا فردا بر خاک خوب آن برای همیشه سرخواهم نهاد، از همان روزهای آغازین چنین دغدغه ای داشته و چنین وسوسه ای را در سر می پرورانده ام: اگر در دانشگاه فردوسی با فردوسی زبان باز کرده ام، اگر اولین نوشته هایم از پنجاه سال پیش درباره‌ی فردوسی بوده، اگر در سال ۱۳۶۹ اولین شماره‌ی کتاب پاژ را به نام فردوسی منتشر نموده ام، اگر اندکی بعد با یارانم برای معرّفی طوس و فردوسی کتابچه نوشته و شماره‌ی ۱۳ و ۱۴ پاژ را اختصاصاً به طوس بخشیده ام، اگر چند سال پس از تعطیلی ناخواسته‌ی پاژ مرکز خراسان شناسی راه انداخته و چند سال در عرصهٔ تاریخناک طوس و خراسان پوییده ام، اگر با دغدغه‌ی فردوسی از سال ها پیش قطب علمی ادبیات خراسان و فردوسی را به دانشگاه فردوسی کشانیده ام، اگر از فرهنگسرای فردوسی اینک به خردسرای فردوسی و از کتاب پاژ به فصلنامه‌ی پاژ منتقل شده ام، اگر سال ها پیش در حضور سفیر کشورمان در مقر یونسکو در باب فردوسی داد سخن داده ام، اگر زمانی که دکل های بی قواره‌ی شرکت برق موی دماغ آرامگاه فردوسی شده بود در مطبوعات و رسانه ها فریاد وامصیبتا برآورده ام، و ده ها اگر و مگر دیگر، همه برای آن بوده است که طوس جهانی بشود.
اینک از همه‌ی دردمندان تاریخ و فرهنگ و اصالت و شرافت و آزادگی و قدرشناسی و قدرِ خوددانان ایران و جهان می خواهم که یک صدا فریا برآورند: #طوس باید #ثبت_جهانی شود. نه یک حرف کم نه یک کلمه زیاد!»




منبع:

1400/04/09
11:15:48
0.0 / 5
200
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۵ بعلاوه ۲
دست و هنر
dastohonar.ir - حقوق مادی و معنوی سایت دست و هنر محفوظ است

دست و هنر

هنر و صنایع دستی