بچه های نسل هفت سنگ، راه مدیریت نسل کال آف را یاد بگیرند
به گزارش دست و هنر، نسل هفت سنگ برای مدیریت نسل کال آف باید فرمان دادن را کنار بگذارد و مثل هم تیمی خود هدف شفاف، حرف کوتاه و انعطاف در روش داشته باشند.
خبرگزاری مهر،
گروه فرهنگ و ادب، زینب رازدشت:
«بازی، بازی، بازی، بسه دیگه! چقدر بازی؟ هرجا می ریم سرت توی این شیطون رجیمه، به خودت رحم نمی کنی، به چشات رحم کن، وقتی کور شدی، می فهمی چی از دست دادی. اصلا از این بازی چی عایدت می شه؟ عمرت رو پای این چیزا حروم نکن. پاشو برو یک کاری یاد بگیر به منظور زندگی ت»؛ آن قدیم ترها بازیها پرجنب و جوش بود، گرم و پرسروصدا، پسرها هفت سنگ بازی می کردند و دخترها خاله بازی؛ اما امروزه همه بازیها خلاصه شده است در موبایل: تنها و سرد.
حتما خیلی از پدرها و مادرها با فرزندان شان بر سر بازی به دردسر افتاده اند. برخی خیلی حرص خورده اند و عاجز شده اند و نمی دانند چه کار کنند و برخی درگیر شده اند و رو به هم ترش کرده اند.
بی شک والدین نگران حال و آینده فرزندان شان هستند؛ اما اساسا تحریم و تهدید هم جوابگو نیست؛ بلکه باید با بچه ها همراه شده و نامحسوس به دنیای بازی آنها وارد شد. باید قواعد پیشگیری و مراقبت را یاد گرفت تا بتوان با فرزندان همدل شد. بچه های نسل هفت سنگ باید راه مدیریت نسل کال آف را یاد بگیرند.
در کتاب «از هفت سنگ تا کال آف»، مرتضی جمشیدی والدین را با مطالبی کاربردی در مورد بازیهای کامپیوتری آشنا می کند. نویسنده این کتاب تجربه های بسیاری را در حوزه بازیهای کامپیوتری داشته است. فعالیت در مرکز تحقیقات بنیاد ملی بازیهای کامپیوتری، سردبیری مجله بازی بان، دبیری کلاس سواد دیجیتال در مدرسه بخشی از فعالیتهای وی در کارنامه کاری اش است.
نسل جدید بازیهای کامپیوتری را جزء هویت ساز زندگی خودشان حساب می کنند
همه ما می دانیم بچه های امروزی یعنی نسل دیجیتال با بازیهای کامپیوتری انس دارند. آنها بازیهای کامپیوتری را جزء هویت ساز زندگی خود حساب می کنند. بازی کردن با بازیهای کامپیوتری برای بخشی از آنها فراتر از سرگرمی یا حتی عادت است.
والدین در تعامل فرزندان شان با بازیهای کامپیوتری سردرگم بوده و به دنبال راهکارهایی برای کنترل فرزندان شان هستند. کنترل فضای مجازی، کنترل میزان استفاده آنها از شبکه های اجتماعی و کنترل بازی کردن بچه ها، همه صورت مسئله والدینی است که دل نگران هستند.
آن ها دل نگران فرزندانی هستند که زمان زیادی را پای بازی هایی می نشینند که از نظر آنها فقط بازی است و هیچ ارزش دیگری ندارد. والدین نگران هستند بازیهای کامپیوتری در راه رشد صحیح فرزندان شان خلل ایجاد نماید. آنها نگران هستند از این که بچه ها وقت زیادی را به بازیهای کامپیوتری اختصاص می دهند و می ترسند فرزندان شان گرفتار افت تحصیلی شوند.
در مقابل فرزندان آنها یعنی همان نسل جدید، نگاهی کاملا متفاوت به بازیهای کامپیوتری دارند. بخشی از آنها بعنوان آینده شغلی به بازیهای کامپیوتری نگاه می کنند. پدیده ورزش های الکترونیک و گیم استریم و تولید محتوای بازی و حتی بازی سازی جزو علایق شخصی نسل جدید است.
کودکی که از هر تغییر و تحولی وحشت دارد، محصول تربیت خانواده ای است که اهتمام کرده است حصاری از مراقبت دائمی دور او بکشد. درچنین حصار خفقان آوری کودک از هر تجربه جدیدی به وحشت می افتد و با دشواری و حادثه ای گرفتار اضطراب می شود؛ برای اینکه تاکنون فقط از جاده امن و خط کشی شده و آشنا عبور کرده و هیچ راهی غیر از جاده همیشه تکراری ندیده است.
والدین نباید کودک و نوجوانی را که در سالهای نخستین هویت یابی و خودشناسی است و توانایی انتخاب و تفسیر محتوا را به تنهایی ندارد و نمی تواند در استفاده از قالب و محتوای فناورانه و بخصوص بازیهای کامپیوتری به شکل خودآگاه عمل کند، تنها گذارند. بازیکنان با سنین کم نمی توانند آن چه از بازیهای کامپیوتری دریافت می کنند، به صورت صحیح ارزش گذاری کنند. به این علت نباید آنها را در دنیایی از محتوای متنوع و درهم به تنهایی رها کرد.
والدین قوی در مقابل قدرت رسانه عقب نمی نشینند
بهتر است به جای کنترل یا نظارت والدینی، واژه توجهات والدینی را به کار بریم. وقتی به کسی یا چیزی توجه می نماییم، هیچ نوع ارزش گذاری و امر و نهی و قضاوتی نمی کنیم؛ بلکه خود آن مسئله یا آن شخص برای ما مهمست.
طبیعی است اگر والدین قوی باشند، با قوت بیشتری از عهده تربیت فرزندان شان بر خواهند آمد. به آنها توجه می کنند و در مقابل قدرت رسانه، بازیهای کامپیوتری، تکنولوژی عقب نمی نشینند. والدین باید بدانند فرزندان تحت تأثیر و نفوذ اجتماعی قرار می گیرند و والدین باید برای کنترل و آموزش آنها برنامه داشته باشند و بدانند چه طور در آنها نفوذ کنند که با صرف کمترین هزینه و انرژی به نتیجه برسند.
برای این که والدین بتوانند نیازهای رشدی فرزندان شان را برطرف کنند، باید نیازهای خود در عصر فعلی را شناخته و آنها را برطرف کنند. با این کار در انسانیت خود باقیمانده و به شکل فعال، سرزندگی را در خود و فرزندان شان ایجاد می کنند.
والدین مقتدر به سودجستن از ظرفیت بازی پایبند هستند. بازی در معنای عام خود، دارای قدرتی جهت استفاده های تربیتی است. بازی زبان بی زبانی است که والدین را به دنیای بچه ها وارد می نماید.
در اینجا صحبت از بازیهای غیررایانه ای است که مهم ترین وسیله ارتباط گرفتن والدین با خردسالان شیرخوار و خردسال شان است. اما چرا برخی والدین قدرت بازی، در معنای عام را دست کم می گیرند و از این زبان بی زبان برای ورود به دنیای فرزندان شان بهره نمی برند؟ بازی ابزار کارآمد و مهمی در دست والدین مقتدر است که می توانند از آن برای تربیت فرزندان خود و ایجاد زمینه رشد و نمو بهره گیرند.
منطق و احساس؛ قدرت درونی بازی ها
بازی ها به صورت مستقیم با مغز و احساس ما انسان ها سروکار دارند. بازیها دارای الگو و چالش هستند و به این علت مغز بازیکنان را درگیر یادگیری و حل کردن آنها می کنند.
به نظر می رسد قدرت اساسی بازیها گرفته شده از نیروی فکر و نیروی احساس است. این دو نیرو منبع فراهم کننده قدرت درونی برای بازی هاست. ریشه سرگرم کننده بودن بیشتر بازیها قدرت است. سرگرم کننده بودن و لذت بخش بودن بازی هنگامی شروع می شود که بازی کننده احساس قدرتمندبودن بکند و بتواند موانعی را که قبلا نمی توانسته از آنها عبور کند، پشت سر بگذارد.
در بازیهای دیجیتال ما شاهد هر دو عامل تقویت مثبت و منفی هستیم. به عنوان نمونه، بازیکن در ازای کشتن دشمنی که ممکنست سایر بازیکنان یا هوش مصنوعی کنترلش کنند، به سایر اسلحه های وی دست پیدا می کندو یا امتیاز بیشتری می گیرد و با یک مرحله و یا یک ماموریت را پشت سر می گذارد. در این صورت این رفتار در او تقویت می شود که با کشتار بیشتر، می تواند به منابع و امتیازها و موفقیتهای بیشتری در بازی برسد.
تقویت رفتار منفی در بازیهای دیجیتالی با عنایت به بروز بعضی از رفتارهای منفی، مانند تمایل به کشتار فراوان، شلیک و تخریب بیش از اندازه، مردم آزاری، لات بازی، لاابالی گری و انتقام به هر طریق ممکن در خور توجه است. در خیلی از انواع بازیهای دیجیتال بازیکن به رفتاری تشویق می شود که در عرف و هنجار ملی و مذهبی ناپسند است و یا ارزش به شمار نمی آید.
شیرجه در اقیانوس دیجیتال، شاید غرق شان کند، غریق نجات فرزندتان باشید. در هر صورت باید بپذیریم که ما در دنیایی زندگی می نماییم که این پیشرفت سریع ابزار سرگرمی، آب دهان خردسالان و نوجوانان را به راه می اندازد و فارغ از استفاده های علمی و هدفمند افراد بالغ، می تواند شناخت آنها از دنیای اطراف شان دستخوش طوفان های سهمگینی کند.
هنوز به لحاظ فرهنگی، بازی کردن دختران جا نیفتاده است
اینکه بازیهای کامپیوتری سرگرمی فقط پسرانه است، موضوعی فراگیر و جهانی است؛ برای اینکه هنوز هم به لحاظ فرهنگی، بازی کردن دختران جا نیفتاده است. این مسئله فقط به ایران مربوط نبوده و در همه جای دنیا نیز مطرح است. این باور که دخترها بازی نمی کنند، در بین خردسالان امروزی هیچ ارتباطی به اعداد و ارقام واقعی موجود ندارد و فقط تحت تأثیر تبلیغات تلویزیونی و مجلات دهه نود بوجود آمده است.
بررسی آمار بازیکنان بازیهای دیجیتال نشان داده است در جهان نسبت بازیکنان زن و مرد حدودا درحال برابری است. البته این واقعیت مرهون بازیهای موبایلی است؛ برای اینکه استقبال زنان و دختران از ژانرهایی که بیشتر در بازیهای موبایلی یافت می شود، سبب شده است طراحان بازی هم برای کسب درآمد از این بازار درآمد از این بازار جدید، به این سمت هجوم بیاورند.
زمانی بازیهای کامپیوتری فقط به شکل تک نفره و یا دو نفره بازی می شدند. بعدتر شبکه های اتصالی محلی امکان بازی کردن دسته ای از بازیکنان با دسته ای دیگر از بازیکنان را در محلی مانند گیم نت مهیا کردند.
یکی از خاصیت های بازیهای آنلاین تعداد بازیکنانی است که می توانند با هویت واقعی یا ساختگی در بازی حاضر شوند. همین طور بازیکنان می توانند از هر نقطه ای از دنیا و با هر فرهنگی به یکدیگر متصل شوند و بعید نیست کودکی ده دوازده ساله از کشور ایران درحال بازی کردن با خانمی سی چهل ساله از کشوری در شرق یا غرب عالم باشد. این امکان که بازیکنان به شکل اتفاقی و با نشان دادن هویتی مجازی در بازیهای آنلاین حاضر شوند، یکی از نکاتی است که والدین باید توجه کافی به آن داشته باشند.
بازی های کامپیوتری می توانند فرصت مناسبی برای تحصیل و اشتغال باشد
واقعیت اینست که بازیهای امروز با بازیهای یکی دو دهه پیش بشدت تفاوت دارند. آنها ماهیتی اجتماعی پیدا کرده اند و اتفاقا بعنوان وسیله ای برای جریان سازی اجتماعی و ارتباط افراد در سراسر جهان شناخته می شوند. در هر صورت باید به والدین حق دهیم نگران فرزندی باشند که تا پیش از خرید دستگاه بازی، جنب و جوش بیشتری داشت و الان فقط پای دستگاه بازی نشسته و فقط پلک ها و انگشتانش را تکان می دهد.
والدین نگران فرزندان کم سن و سال شان هستند که با برخی محتواهای جنسی، سریع آشنا شده و بلوغ زودرس پیدا می کنند. اما به نوجوانان هم باید حق داد که در عالم خودشان باشند و به اقتضای سن شان از بازیهای مناسب بهره گیرند.
کاری که والدین باید بکنند اینست که در کنار آنها باشند، با آنها هم بازی شوند، در رابطه با بازی با آنها گفت و گو کنند و خلاصه آنها را در سرزمین آزاد بازیها تنها نگذارند؛ البته دور آنها حضار هم نکشند. به شکلی از دور نظاره گر آنها باشند و با قانون گذاری و اعمال آن، گلوگاه های حساس مانند خرید بازی و مدت زمان بازی را مدیریت کنند و در مواقعی هم دوشادوش فرزندان شان از بازی کردن لذت ببرند. مهم ترین مسئله برای مواجه با نوجوان قرارگرفتن در د نیای او و همراهی با اوست.
در پایان باید اظهار داشت که بازیهای کامپیوتری می توانند فرصت مناسبی برای تحصیل و اشتغال جوانان باشند. صنعت بازیهای کامپیوتری که بعنوان صنعتی دانش بنیان شناخته می شود. برای آغاز به هزینه سنگینی نیاز ندارد. خیلی از بازیهای تولید شده موبایلی در بازار فعلی کشور را بازی سازان مستقبل که جای خاصی استخدام نیستند و در منزل یا دانشگاه یا مسجد دور یکدیگر گرد آمده اند، ساخته اند. ازاین رو باید والدین باید بدانند تفریح فرزندان شان مجالی برای ایجاد درآمد او نیز است.
به طور خلاصه، برخی خیلی حرص خورده اند و عاجز شده اند و نمی دانند چه کار کنند و برخی درگیر شده اند و رو به هم ترش کرده اند. به نظر می آید قدرت اساسی بازی ها گرفته شده از نیروی فکر و نیروی احساس است. البته این حقیقت مرهون بازی های موبایلی است؛ به جهت اینکه استقبال زنان و دختران از ژانرهایی که بیشتر در بازی های موبایلی یافت می شود، سبب گشته است طراحان بازی هم برای کسب درآمد از این بازار درآمد از این بازار جدید، به این سمت هجوم بیاورند.
منبع: دست و هنر
این مطلب دست و هنر مورد پسنده؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب دست و هنر مرتبط
نظرات کاربران دست و هنر در مورد این مطلب