درحال رانندگی، جغدی در ذهنم ظاهر شد و داستان شکل گرفت
به گزارش دست و هنر، نویسندگی یک ذوق و جوشش درونی است یا تکنیکی که با کلاس و تمرین تقویت می شود؟ بطور قطع بدون استعداد نمی توانید با تاکید بر کلاس تبدیل به نویسنده ای همچون داستایوفسکی شوید اما آیا با ذوق و الهام درونی چنین نویسنده بزرگی تکرارشدنی است؟ برخی نویسندگان با تاکید بر دانسته ها و الهامات درونی خود داستان می نویسند، بدون هیچ عجله و بدون کلاس داستان نویسی.
به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین ایلنا، حسین قره، نویسنده کتاب خشت و خون در رابطه با جدیدترین اثر خود اظهار داشت: کتاب خشت و خون حدود یک ماه پیش توسط نشر روزنه چاپ و به بازار ارائه شد. اما ایده این کتاب به سال ها قبل بازمی گردد. تصویری در ذهن من متبادر شد که ۴ نفر با یکدیگر مشاجره می کردند، زمانی که به سر کار رسیدم، تصویری که دیده بودم را نوشتم.
او اضافه کرد: بعد از چندی یکی از این افراد قصه خویش را تعریف کرد و من باردیگر شروع کردم به نوشتن. در واقع نگارش این کتاب به شکل الهامات انجام شده است. به همین روی هیچ کوششی نداشتم تا کتاب در یک بازه زمانی کوتاه به پایان برسد. از سویی دیگر قول و قراری هم با کسی نداشتم که سر موعد مشخص کتاب را تمام و آماده چاپ کنم.
قره اظهار داشت: برای همین بود که زمان کافی داشتم تا داستان در ذهنم به خوبی شکل بگیرد و ایده های ذهنی را در خط داستانی پیدا کنم. همینطور کم کم زمان تاریخی که داستان در آن اتفاق می افتد و وقایع تاریخی داستان را نیز دسته بندی کردم. البته چندسالی بود که نمایشنامه نمی نوشتم.
او اضافه کرد: داستان رها شده بود تا سال ۹۹ که تصمیم گرفتم جلد اول داستان را تمام کنم. این داستان دوجلدی است و هنوز جلد دوم آنرا به پایان نرسانده ام. کتاب سال ۱۴۰۰ به پایان رسید. نسخه آنرا برای دوستان صاحب نظرم فرستادم و نظراتشان را بر داستان اعمال کردم. انتشارات روزنه کتاب را برای وزارت ارشاد فرستاد اما در سال ۱۴۰۱ باوجود ناآرامی ها کتاب همچنان در ارشاد باقی ماند.
این نمایشنامه نویس اظهار داشت: کتاب اصلاحاتی داشت و برخی ناسزاها باید حذف می شدند که به سیر داستانی صدمه ای وارد نکرد. نگارش داستان چندسالی طول کشید اما اینگونه نبود که هرروز ساعت ها برای نگارش داستان زمان بگذارم، شاید در هر سال تنها چندروز برایش وقت گذاشتم.
او اضافه کرد: هربار که تصاویر و ایده هایی به ذهنم متبادر می شد آنها را می نوشتم اما روند طولانی چاپ کتاب برایم ناراحت کننده بود. داستان تاریخ را از زبان شخصیت های اصلی داستان روایت می کند و به مقطع سلطنت شاه عباس و مرگ وی می رسد. داستان حدودا پس از مرگ ملاصدرا تمام می شود و مفاهیم فلسفی و روایتهای تاریخی بسیاری دارد که وزارت ارشاد هیچ ایراد و اصلاحیه ای به این مفاهیم و شخصیت های تاریخی وارد نکرد.
قره اظهار داشت: زمانی که درحال رانندگی بودم، تصویری در ذهنم آمد از جغد. سپس تلاش کردم از نگاه جغد به جنگل بنگرم. در همین فاصله به محل کارم رسیدم و سریع قلم و کاغذ برداشتم و آغاز به نوشتن این تصاویر کردم. در جلد دو قصد دارم به دوران مشروطه بپردازم.
او در رابطه با نمایشنامه هایی که قبل از این منتشر نموده و به روی صحنه برده است، اظهار داشت: دهه ۷۰ در مشهد تئاتر به روی صحنه می بردیم اما اجازه نداشتیم نمایشنامه خارجی را کارگردانی و اجرا نماییم. به همین روی شروع کردم به نمایشنامه نویسی. یکی از این آثار یخ سوخته نام دارد که برای صدسالگی مشروطه نگاشته ام. این کتاب را سال ۸۴ نوشته ام. باغ دماوند نیز سال ۸۵ شروع و سال ۸۸ به پایان رسید. چند نمایش تک پرده ای نیز دارم که هریک مونولوگ های تک نفره است.
قره با اشاره به تأثیر اتفاقات جامعه بر تداوم نوشتن نویسندگان، چاپ و انتشار کتاب ها و میزان دیده شدن آثار، بیان کرد: کار نویسنده به فضایی که در آن زندگی می کند باز می گردد. اتفاقاتی مانند جنگ ممکنست سبب شود اثر فاخر تولید نماید، با این وجود ممکنست جلوی نوشتن و الهامات نویسنده ار به صورت کامل بگیرد. همینطور زمانی که در کشور جنگی رخداده، کسی دیگر به این که چه کتابی تازه در بازار عرضه شده توجهی نمی نماید.
او اضافه کرد: از اواخر دهه ۸۰ به بعد دیگر نویسندگان مانند دوره های قبل که در اوج بودند و کتاب ها به سرعت فروخته شده و به چاپ چندم می رسید، نبودند. حالا بازار به حدی راکد است و درآمد نویسندگان به حدی اندک که غیر ممکن است از طریق نویسندگی بتوان ارتزاق کرد. پس از انقلاب آثار اشخاصی مانند دولت آبادی، گلشیری و خانم دانشور پرفروش بودند اما خیلی از نویسندگان از طریق چاپ کتاب درآمدی کسب نمی کردند. شاید ۵ نفر از دوستان نویسنده ام از طریق چاپ کتاب درآمد قابل توجهی داشتند اما دیگران یا روزنامه نگارند یا شغل دیگری دارند و نویسندگی تنها یک سرگرمی است که فرصت چندانی برای آن ندارند.
این روزنامه نگار اشاره کرد: از سویی دیگر باتوجه به اتفاقاتی که در کشور رخ می دهد همواره حین چاپ کتاب با این پرسش مواجه می شود که آیا این اثر جایگاهی دارد، در جامعه ارزشی دارد؟ اما شما برای کتابتان زحمت کشیده اید و تلاش نموده اید و تلاش می کنید یک ارتباط حداقلی با جامعه برقرار کنید. در ایران نمایشنامه ها کمترین مخاطب را دارند و زمانه عوض شده است. حالا شبکه های اجتماعی جای کتاب ها را گرفته اند. از سویی دیگر با عنایت به گرانی کتاب و سرانه مطالعه اندک کتاب جایگاه خودرا بیشتر از قبل از دست داده است.
او اضافه کرد: در گذشته دو رسانه در دسترس مردم بود؛ یکی کتاب و دیگری روزنامه. حالا با انبوهی از رسانه های مختلف مواجه ایم. از سویی دیگر همین قشر اهل مطالعه نیز بیشتر مشتری کتاب های افراد مشهوری مانند گلشیری، شاملو و یا بهرام صادقی هستند. اگر در گذشته مردم کتاب های شفیعی کدکنی را می خریدند، حالا سخنرانی هایش را در فضای مجازی مشاهده می کنند. کتاب به عنوان یکی از صدها رسانه به تیراژ ۲۰۰ الی ۵۰۰ نسخه رسیده است.
قره در رابطه با مهارت در نگارش و زبان و نویسندگی اظهار داشت: من کلاس نرفتم اما شاگردی کردم. این ها دومساله مجزا هستند. برای داستان نویسی باید فلسفه، نمایش، روانشناسی، جامعه شناسی وتاریخ را مطالعه کنید. حتی باید از روی ادبیات کهن رونویسی کنید. باید نه فقط ادبیات جهان که ادبیات کهن کشورتان را به خوبی بشناسید.
او اضافه کرد: اگر نمایشنامه نویس باشید و آثار بزرگانی همچون ساعدی، بیضایی، فتحعلی آخوندزاده و نصیریان را نخوانده باشید، نمایشنامه شما اثر قابل توجهی نخواهد شد. باید فرهنگ لغات داشته باشید و روی آن پژوهش کنید. بطورمثال بهرام بیضایی آثاری می نوشت که در چند دوره تاریخی روی داده و به زبان هردوره به خوبی مسلط بوده است.
قره در رابطه با تأثیر استعداد بر نویسندگی و تأثیر کلاس و تداوم بر آن اظهار داشت: به عقیده من نویسندگان باید ذوق و استعداد نویسندگی را داشته باشند. اما یک فیلم نامه نویس هالیوود نیز کتابی نوشته که در آن گفته است با تمرین و کشف مهارتها می توان به آسانی فیلم نامه نوشت. فقط باید درنظر داشت که قواعد درام چیست و نقطه اوج و فرود آن کدام است. عده ای هم باور دارند نوشتن یک جوشش درونی است و با کلاس و تمرین کسب نمی شود.
این مطلب دست و هنر مورد پسنده؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب دست و هنر مرتبط
نظرات کاربران دست و هنر در مورد این مطلب