انتقاد از جدیدترین فبلم سینمایی سروش صحت
به گزارش دست و هنر، در سینمای ایران، کارگردانان خیلی زود صاحب «جهان» سینمایی خودشان می شوند؛ نه این که واقعاً در خلق جهانی با خصوصیت های خاص و منحصربه فرد که آنها را از هم قطارانشان متمایز سازد توانا باشند.
به گزارش دست و هنر به نقل از خبر آنلاین روزنامه همشهری نوشت: در این وضعیت عجیب نیست که سالانه چند استعداد نو یا کارگردانانی با جهان خاص خودشان در سینمای ایران ظهور می کنند، اما کمی که گردوخاک ها می خوابد و چشم ها به بودنشان عادت می کند، معلوم می شود که نه خبری از سبکی تازه است، نه حرفی نو و نه روایتی امتحان نشده.
سروش صحت یکی از مصادیق این وضعیت در سینمای ایران است که با همان اولین فیلمش، «جهان با من برقص»، برای عده ای از تماشاگران و منتقدان، موفق به خلق جهانی خاص شد که در فیلم بعدی اش، «صبحانه با زرافه ها»، نیز امتداد پیدا کرد. حالا جدید ترین فیلم او، «استخر»، به وضوح با واکنش هایی کمتر ستایش آمیز روبرو شده و فروش کمتر آن از درام تلخ «زنده شور» نیز مؤید همین سرخوردگی از جدیدترین ساخته صحت است. اما چرا فیلم جدید صحت به دل تماشاگران ننشسته است؟
کمیک بی مایه
شوخی های صحت در فیلم هایش (و حتی سریال های «لیسانسه ها» و «مگه تموم عمر چندتا بهاره؟») به موقعیت وابسته است، نه دیالوگ های بامزه. امکان دارد صحنه ای بطورکامل جدی باشد، اما به خاطر موقعیت و رفتار شخصیت ها خنده دار جلوه کند. عموم صحنه های کمیک «استخر» این خاصیت را دارند که در خنده گرفتن از تماشاگر کاملا ناموفق اند. بطورمثال شوخی با سیگارکشیدن سهیل (با بازی سورنا صحت) و قول دادن به پدرش، امیر (با بازی امین حیایی) برای ترک کردن ذاتا بدون آن نمک و کشش موردنیاز برای اثرگذاری این صحنه تکراری می باشد. این بی اثری حاصل اجرای بد و البته بی مایگی خود موقعیت است.
بازی های بد
جنس کمدی ای که صحت دوست دارد نشان دهد دلبسته آنست، به بازیگرانی نیاز دارد که این موقعیت ها را بفهمند و در اجرایش توانا باشند. در فیلم اول صحت، علی مصفا و در فیلم دومش هادی حجازی فر بازی کرده اند که بعنوان بازیگران کمدی شناخته نمی شوند، اما در این دو فیلم از عهده نقش برآمده اند. اما مهران مدیری برای این جنس از کمدی مناسب نمی باشد. بیشتر از او سورنا صحت، پسر سروش، نه در این جنس کمدی که کلا در بازیگری بی استعداد است و در تک تک صحنه های فیلم به یک اندازه بد است. سحر دولتشاهی هم با بهترین بازی هایش فاصله دارد و امین حیایی هم چیزی از نقش نگرفته که بخواهد چیزی به آن اضافه کند.
نشانه ها و بی معنایی ها
گویی برای اثبات این که این جنس کمدی با کمدی تجاری متفاوت می باشد، همیشه باید پای نشانه ای در بین باشد. در «استخر»، گاو بزرگ ترین نشانه است. البته نباید از کنار میمون فیلم هم بی توجه گذشت. خود استخر هم که همان برکه ای است که پدرزن امیر (با بازی امین حیایی) در آن شنا می کند، نشانه ای دیگر است. اما الزاما معنایی را تداعی نمی کنند. در فیلم قبلی صحت، زرافه و نماهای لانگ شات غیرروایی این وظیفه معناسازی را برعهده داشتند. این دفعه هم جز نمادهایی که گفتیم، صحنه مبارزه بین امیر و خواستگار جدید همسر سابقش (با بازی کاظم سیاحی) ظاهرا نمادین ترین بخش فیلم است، اما از فرط اجرای بد و نداشتن زیرمتن فقط به«آتراکسیون»(نوعی نمایش سخیف)تقلیل پیدا کرده است.
من کتاب بازم!
«استخر» هیچ معنای پیچیده و پنهانی و ثقیل و سنگینی ندارد، اما شمایلی که از سروش صحت در برنامه «کتاب باز» ساخته شده، بر سر این فیلم و سایر ساخته هایش سایه انداخته است. در این برنامه، صحت و مهمانانش، به راحتی آب خوردن، معنای زندگی، جوهره هستی، هدف انسان و امثالهم را چنگ می زدند و از هوا می ربودند و در یک بسته بندی شیک به مخاطب تحویل می دادند. شبکه های مجازی هم که تشنه بهترین ها از دورریختنی هاست، شیفته این شمایل و منش و روش وی در نگاه به زندگی شده. اما همانطور که «لاک پشت بدون لاک تاب هوا را هم ندارد»، کمدی هم بدون فکر و دغدغه تاب زندگی را ندارد.
منبع: دست و هنر
این مطلب دست و هنر مورد پسنده؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب دست و هنر مرتبط
نظرات کاربران دست و هنر در مورد این مطلب