موسیقی فیلم خیابان جمهوری در ابربحران ضربه اش را زد
به گزارش دست و هنر، آهنگساز فیلم «خیابان جمهوری» اظهار داشت: در سینمای اجتماعی موسیقی معمولا نمی آید، مگر آنجا که فیلم به یک ابربحران برسد و آنجاست که موسیقی وارد می شود تا به جمع بندی احساسی فیلم کمک نماید.
عطا نویدی: اکران فیلم «خیابان جمهوری» در روز دوم چهل وچهارمین جشنواره فیلم فجر بازخوردهای گوناگونی در بیان منتقدان داشت. ورود منوچهر هادی به سینمای اجتماعی از ساخته های قبلی اش که بیشتر به سریال ها و فیلمهای مردم پسند گرایش داشت، برای بسیاری قابل توجه بود. واضح است دراین میان خیلی از عناصر فیلم همچون آهنگسازی، فیلم برداری، تدوین و... هم با ساخته های قبلی کارگردان متفاوت باشند.
باتوجه به زمان طولانی فیلم، موسیقی نقش قابل توجهی در روایت داستان داشت. حضور به جا و مناسب موسیقی و استفاده از امکانات فنی صوتی از خصوصیت هایی بود که فیلم «خیابان جمهوری» از آن بهره برده بود و از نقاط قوت این فیلم محسوب می شد.
امیرحسین سمیعی، آهنگساز فیلم «خیابان جمهوری» که سابقه زیادی در آهنگسازی ارکسترال، خوانندگی و همینطور آهنگسازی فیلم و تئاتر دارد، در رابطه با خصوصیت های موسیقی آخرین ساخته ی منوچهر هادی به خبرآنلاین می گوید: در فیلم «خیابان جمهوری» چفت وبست نویسندگی و کارگردانی به شکلی بود که من خودم را در آن پیدا می کردم تا بتوانم سر بزنگاه کار خودم را انجام دهم.
او ضمن اشاره به این که در خیلی از بخش های فیلم موسیقی خویش را به رخ نمی کشید، اظهار داشت: در این جنس سینمای اجتماعی موسیقی معمولا نمی آید، مگر آنجا که فیلم به یک ابربحران برسد و آنجاست که موسیقی وارد می شود تا به جمع بندی احساسی فیلم کمک نماید.
سمیعی در مورد خصوصیت های فنی خاصی در موسیقی فیلم «خیابان جمهوری» اظهار داشت: موسیقی تیتراژ ابتدایی کاملا از بطن خود فیلم بیرون آمده است. ما ارکستر زهی را به صورت کامل با سوردین ضبط کردیم. سوردین وسیله ای است که روی ساز قرار می گیرد و صدا را خفه می کند. باور من این بود که در روایت فیلم، دائماً با یک حس خفگی طرفیم؛ هم در بازی ها، هم در شخصیت اصلی که خانم ملک ایفای نقش اش را داشتند، این طور بود. در موسیقی فیلم هم این صدای خفه شده ی ارکستر، دقیقا بازتاب همان حس است؛ و بالاخره، در نقطه ی ابربحران داستان، موسیقی می آید و همراه فیلم می شود تا آن فشار احساسی را کامل کند.
این آهنگساز که سابقه مدیریت دفتر موسیقی وزارت فرهنگ را هم در کارنامه خود دارد، در مورد حضور باردیگر اش به عرصه ی موسیقی سینما و تئاتر اظهار داشت: من اساساً از تئاتر آمده ام و همیشه کارم موسیقی تئاتر و فیلم بود. یک دوره ای درگیر کارهای مدیریتی شدم و از این فضا فاصله گرفتم، ولی حدود یک سال است که باردیگر کامل برگشتم. هم اکنون هم زمان درگیر موسیقی یک سریال سی قسمتی هستم و چند پروژه ی سینمایی دیگر هم در دست دارم. همیشه دنبال گره های دراماتیک بودم. پس از فیلم «دم سرد» که سال ۱۴۰۰ اکران شد، وقفه ای در کارم افتاد، تا سال گذشته با سریال «هشت پا» باردیگر وارد فضای سریال پلیسی شدم و سال جاری هم با «خیابان جمهوری» برگشتیم به سینما.
امیرحسین سمیعی در انتها در مورد علاقه مندی اش به فضای فیلمهای تریلر اظهار داشت: سینمای تریلر را خیلی دوست دارم، چون دست آهنگساز را باز می گذارد. اما بطور کلی، آهنگسازی فیلم را مثل یک بازیگر می دانم که بتواند هر نقشی را بازی کند. آهنگساز هم باید بتواند کمدی کار کند، تراژدی را به دوش بکشد، ملودرام را دربیاورد و همین تنوع است که برایم جذاب است. این گوناگونی است که سبب می شود سینما همیشه زنده تر باشد.
بطور خلاصه، این آهنگساز که سابقه مدیریت دفتر موسیقی وزارت فرهنگ را هم در کارنامه خود دارد، در مورد حضور دوباره اش به عرصه ی موسیقی سینما و تئاتر گفت: من اساساً از تئاتر آمده ام و همیشه کارم موسیقی تئاتر و فیلم بود. این گوناگونی است که سبب می شود سینما همیشه زنده تر باشد.
این مطلب دست و هنر مورد پسنده؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب دست و هنر مرتبط
نظرات کاربران دست و هنر در مورد این مطلب